หลังจากจบอาจานtk  เราโดนแม่หมายเรียกพบ  ไม่อยากไปเจอเค้าเรย  เราไม่อยากอยู่ก่าเค้าแร้ว  เค้าแค่ต้องการบอกเราว่าเคสที่พี่พีจีจาให้ไม่ให้เอามาทำแร้วนะ

ให้หาเอาใหม่  ฝากคนอื่นมากบอกก้ได้นะ  มีแต่อาจานที่พยายามจาหาเคสมาให้ลูกศิษย์  แต่นี่มันอะไรกัน  ให้ไปหาเคสใหม่  เวลามันเดินไปเรื่อยๆนะ  เราคงจาทำเคสนี้ไม่ทันแร้ว

เหนื่อย  เครียด TT  ไม่เคยให้กำลังใจ  ไม่เคยพูดดีด้วย  TT  แร้วให้เอางานมาส่ง  ก้ด่าด่าด่า  งานเรา  รู้ไหมว่าเรานั่งทำงานอันน้านทั้งน้ำตาเมื่อวานนนี้เพื่อเอามาส่ง

แร้วก้มาจุดประเด็นเรากรอปากคนไข้ขึ้นมาด่าอีก  ว่าช้านไม่เคยเจอครายที่แย่เท่าเธอมาก่อน  แย่มากๆ  มะไหวจิงๆ  รู้ไหมว่า  ตอนที่เรากรอปากคนไข้

เราเครียดจาตายอยู่แร้ว  เจอหน้ากันก้ด่าซ้ำ  ด่าซ้ำๆ  ย้ำลงไปที่จุดเดิม  ไม่มีความปราณีเรย  ไม่ไหวแร้ว  ไม่ไหวแร้วจิงๆนะTT

 

ตองไม่อยากเล่าให้แม่ฟังแร้ว  ตองไม่อยากเล่าให้ครายฟังด้วย  เพราะตองเล่าแร้วตองจาร้องไห้ 

ตองรู้ว่าตองเปลี่ยนอะไรไม่ได้  ของที่มันเปนของเรามานเปลี่ยนไม่ได้  ได้อะไรมาต้องอดทนต้องทำใจ

แต่ตองทนไม่ไหวแร้ว  ตองเจอคืนเคส  แร้วตองก้โดนด่าติดๆกาน  ตองเครียด  ตองเหมือนถูกเหยี้ยบซ้ำ  ตองเหนื่อย TT

ตองอ่านไปก้คิดถึงแต่เรื่องร้ายๆไป  ทำยังไงดี TT    ตองชอบคิดว่าทำไมตองต้องเปงอย่างง้านอย่างงี้  ทำไมต้องซวย  น่านนาสิทำไมชอบคิดแต่แบบนี้

 

 

หยุดคิดเรื่องเครียดๆไม่ได้เรยอะ  ตอนนี้รู้สึกท้อมากก  ไม่มีกำลังใจแร้ว  ไม่อยากเรียนต่อ  ไม่อยากทำอะไรเรย

สิ่งที่ตองจาหนัจากความทุกได้คือตองต้องไปนั่งดูนิคอะ  จาว่าบ้าก้ได้  แต่จิงๆๆ  ทำอารายตอนนี้ไม่ได้เรย

อยากอ่านหนังสือแต่  มานไม่เข้าหัวแร้ว  เครียดมาก  TT  ปกติจาเล่าให้แม่ฟัง  แร้วแม่ก้จาปลอบ  แต่ตอนนี้  แม่ไม่เข้าใจแร้ว 

เครียดจัง  ท้อจัง  เครียดจัง  TT

 

ฟีงเพลงนิค น้ำตาก้ซึมออกมา บ้าแร้วอะ TT